Sicilië, 2002-2003
 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
|
Vanaf 2002 heb ik besloten met een zekere regelmaat Sicilië en zijn Liparische Eilanden te bezoeken. Ik had het idee dat het een tamelijk verlaten, zeer schilderachtig en vooral archaisch deel van Italië is. Dat blijkt tamelijk goed te kloppen. De landschappen zijn onwaarschijnlijk mooi, veelal in gebruik genomen ten behoeve van landbouw, vaak bebouwd tot aan de top van de heuvels, de mogelijheden tot de laatste millimeter benut. Met grote regelmaat heb ik verlaten gebouwen en dorpen gezien, veelal het gevolg van twee factoren: grote armoede en ontvankelijkheid voor aardbevingen.
De eilanden voor de kust van Sicilië zijn, net zo als Sicilië zelf, vulkanisch. Met name het eiland Stromboli, genoemd naar een van de aktiefste vulkanen ter wereld, heeft een grote indruk op me achtergelaten vanwege het diepe zwart van de totaal verkoolde aarde en het constante besef dat in de achtergrond de vulkaan letterlijk met grote regelmaat in meer of mindere mate uitbreekt; je hoort het, je voelt het, je ruikt het.